دومین کنگره «سازمان رهایی افغانستان»
به تاریخ ۲۴ دلو ۱۴۰۴ (۱۳ فبروری ۲۰۲۶)، دومین کنگره «سازمان رهایی افغانستان» برگزار گردید. مقدمات کار قبلا با تاکید بر جهات ایدئولوژیک مسایل و بحثهای جدی روی دست گرفته شده بود که نتیجه آن جمعبندی از کار چهار ساله سازمان، انگشت گذاردن بر دستاوردها و بهخصوص کمبودها، اشتباهات و ضعفها بود که با جزییات انجام گرفت.
طی دو روز نخست، جلسات مقدماتی با شرکت نمایندگان منتخب کلیه کمیتههای سازمانی، واعضای مرکزیت منتخب کنگره اول، پیشنویس اسناد کنگره (مسوده برنامه و اساسنامه، تحلیل اوضاع داخلی و جهانی، گزارشهای تشکیلاتی، مالی، فرهنگی، آموزشی، مطلب «با سلاح انتقاد و انتقادازخود علیه لیبرالیزم کشنده برخیزیم!» و متنهای انتقادازخود اعضا و مشاوران کمیته مرکزی)، مورد کنکاش و مداقهی رفقا قرار گرفتند تا جهت تصویب به جلسه اصلی گذاشته شوند.
در روز اصلی کنگره در کنار اکثریت نمایندگان انتخابی و عدهای از اعضای انتصابی، شماری از مهمانان، مادران و بستگان جانباختگان سازمان اگرچه به علت برفباری و راه بندان متاسفانه به موقع نرسیدند، با این هم حضور محدودتر شان به شکوه کنگره افزود.
تالار کنگره با تصاویر جانباختگان سازمان و جنبش چپ انقلابی افغانستان مزین شده و پوسترهای آنان، اشعار، شعارها و نقلقولهایی از شخصیتهای بزرگ پرولتری روی صفحه نمایش داده میشد که نمونههایی از آنها در گزارش گنجانده شدهاند.
برنامه با یاد شهیدان سازمان و شهیدان شعلهای و رفقایی که اخیرا پدرود حیات گفتهاند، توسط رفیق میرویس ـاز پیشکسوتان سازمان و از همرزمان نزدیک رفیق داکتر فیض احمد که علیرغم کهولت، بیماری و اصرار رفقا نپذیرفت فرصت اشتراک در این روز تاریخی را از دست دهدـ و اجرای سرود انترناسیونال، افتتاح گردید. متعاقبا، مسوده اسناد متذکره، در فضای دموکراتیک، گرم و رفیقانه بررسی شده و با اکثریت آرا به تصویب رسیدند.
رفیق جوان تهمینه گزارشی یکساعته از تجارب و دستاوردهای کار سازمان بین زنان همراه نمایش صدها تصویر، کلیپ و سند جالب از پیکار و فعالیت رفقای زن و برشمردن نقایص و ضعفها تقدیم نمود. رفیق گرگین به معرفی و ارزش امور فرهنگی، تبلیغاتی و ترویجی در حیات سازمان پرداخته و با تاکید بر کمبودها در زمینه، رفقا را به سهمگیری جدی و مسئولانهتردر این عرصهی فوقالعاده مهم فراخواند.
پس از ارائه و تصویب تمامی گزارشها، با تمرکز بر سپردن رهبری به کادرهای جوان، رفقایی جهت عضویت در کمیته مرکزی خود را نامزد نمودند و تعدادی نیز از سوی نمایندگان در کنگره پیشنهاد گردیدند. طبق اساسنامه، اعضای اصلی و علیالبدل کمیته مرکزی در دو مرحله با رأیگیری سری برگزیده شدند.
v در لابلای برنامه، جوانان و نوجوانان سازمان سرودهایی را به یاد شهیدان سازمان و مقاومت فلسطین اجرا نمودند که با حرارت و هلهله فراوان از آنها استقبال به عمل آمد.
دکلمههای پراحساس و شورانگیز اشعار انقلابی در وقفههایی از جریان کنگره بر حاضران وجد و شعف میآفرید. اشعاری از رفیق عبدالاله رستاخیز و رفیق داوود سرمد از رهبران جریان پرافتخار دموکراتیک نوین و «ساما» توسط رفقای دختر و پسر با پسزمینهی تصاویر، زندگینامه و پوسترهای دو شاعر رزمآزمای جاودانیاد، جذاب و زیبا اجرا شدند.
یادبود و تکریم جنبش جانبخش خلق فلسطین و آموختن از آن، در سخنرانیها، شعرها، پوسترها، عکسها، شعارها بهگونهای برجسته بازتاب داشت. تصاویر چندتن از رفقای جانباخته «جبهه خلق برای آزادی فلسطین» و برخی جانباختگان دیگر مقاومت فلسطین در میان سلایدها به چشم میخورد. دکلمه پرشور شعری پشتو برای خلق قهرمان فلسطین سروده رفیق مجمر با ترجمه فارسی، مخصوصا تحسین همه را برانگیخت.
پیامهایی از جانب اعضایی که امکان حضور در کنگره را نیافته بودند و دوستان و هواداران سازمان مواصلت نموده بود که به علت ضیقی وقت، تنها گزیدهای از آنها به سمع حضار رسانده شد.
کنگره با قرائت اختتامیه توسط بهیر رفیق دیرپای مبارزه، و اجرای جمعی سرود انترناسیونال به زبان پشتو -احتمالا برای نخستین بار در میهن ما- با این جملات به پایان رسید:
«… ما امروز بار دگر روشن نمودیم که راهمان نه از مسیر سستی و نیمهراهی میگذرد و نه از خوشبینی و هیجان بیپشتوانه و متوهم. مسیر ما مسیر سازمان است: اتکا بر مارکسیزم-لنینیزم-اندیشه مائوتسهدون، پیوند فشرده با تودهها جهتِ ارتقای آگاهی و بسیجِ آنان، تحلیل مشخص از اوضاعِ مشخص، آموختن از تجارب، بُرا نگهداشتن سلاح انتقاد و انتقادازخودِ صریح و بیملاحظه، نهراسیدن از مرگ و غلبه بر دشواریها، و مبارزه بیرحمانه بر ضد اپورتونیزم و سازشکاری.»
